« پناهم بده»

                                                                                                                                                                          به چشم هایت خیره می مانم و می مانم

به چشم هایت خیره نمی مانم و می مانم باز

ساحره ای نشسته میان ظلمت چشمت

که تاروت و جالوت را آموزه داده است

خانه ی بی ستون قلب مرا فروریختن

فعل دشواری نیست

هجمه ی بهمن و توفان و تندر را چه حاجت

تنها

باری دیگر نگاهت را از من بگیر

ببین چه آسان ویران می شوم

بگذار پشت پلک های تو چادر بزنم.

سنگینی ی نگاه آویخته ام را از روی تو بر می دارم و بر چوب رخت فردا می آویزم

پلکهایم فرو می افتد .

بی تو بمانم اگر، کاش دیدار باقی را باقی نباشم .

مقابلم نشسته و نگاهش را در نگاهم آویخته . چشمانش دوستی ی جنگل و دریاست ، 

پر از سبزی ی جنگل ، پر از آبی ی  بی انتها . می توانم در آبی ی دریایی اش غرقه شوم .

می توانم دردیدگانش هزار سال جنگل نشینی کنم . هزارسال بر بلم وجودم سوار شوم  و

دستهایم را پارو کنم و بی انجام پیش روم.

رویم را بر میگردانم و می روم . دلم راه بیابان پیش می گیرد . من دچار جبر ظالمانه ی شبهای

بیابانم .

<< هوای حوا>>

گفتم :

 این روزها حوایی شده ام . می خواهم همه ی بهشت را به وسوسه ی هوای تو بفروشم .

 گفت :

در بهشت هم حال و هوای این روزهای من عجیب پر از دلتنگی ست .هوایم را می فروشم .

حوا می خرم .

<< آغاز اتفاق >>

پیشتر ، جایی در گذشته پیله ام را دریدم و جوانه زدم و روییدم ، تا زمانی دور از آغاز ،

هردوباره با تو آغاز شوم .

                                                                             شاعر : باربد

امروز به این فکر می کردم که سالها پیش

در نبود من

تو اتفاق افتادی و حالا بعد از این همه سال

تازه می فهمم که آن اتفاق

ابتدای اشتیاق امروز من بود

حالا می فهمم که انگار

میان آن همه علاقه و آواز

میان آن همه احتمال بی پایان

میان آن همه چند کوچه ی بارانی

کمی آنطرف تر

آواز می خواندی و زیر باران

بی شکایت و بی خبر

به احتمال اتفاق این روزها

نزدیک می شدی

امروز بزرگتر شدی و

من دوست دارم

کنار بلوغ ساده ی این روزها

تا صبح برایت شعر بگویم

این انتهای همان اتفاق است .

پ ن : همیشه فکر می کردم بهترین هدیه ی سالروز تولد چه هدیه ای می تونه باشه و

امسال بهترین هدیه ی همه ی سالهای عمرم رو گرفتم . شعری که براتون گذاشتم کادوی

تولد امسالمه و من با همه ی  وجودم خالصانه بابتش متشکرم ، متشکرم ، متشکرم .....

امروز هجدهم امرداد روزی که مادرم مرا به دنی دنیایی چنین رهنمون کرد . مدام می پرسم

  از خویشی ی خویش ،که به دامن که آویختی و سوگند یاد کردی که به زمین بیایی ، تا

 زندگی کنی و خوب باشی و متعالی شوی به گمان و در واقع بردگی کنی و بنده باشی ؟ به

دامن که آویختی که به چنین جهنمی هبوط یابی ؟ چرا خواسته ای که بیایی که بدانی

 گنجینه ی زیستن رنج است و بدان خوش خواهی زیست ؟آری امروز سالروز تولد من

است و من ،‌اگر که من باشم ، پرم از هیچ آرزویی ، هیچ امیدی ، هیچ ایمانی ، هیچ

خدایی ،هیچ ....

  خاطرم نیست از خاطرم کی خاطره ی خواستن خاطری گذشت .

 تنها چیزی که مرا امیدوار می داردم به بقا ،همه ی آنهایی هستند که بی غش مرا دوست

 دارند و یاوریم می کنند .

امید دارم هرآنچه بر مصلحتشان است و خواستار آنند بر ایشان محقق افتد و کاش بدانند تا 

 ابدیت ابد ، خاک پایشان، مهر سجود من است . 

بودنتان تنها دلیل بودن من است دوستتان دارم . 

پ ن : ممنونم از دوستانی ی که در طی ی همه ی روزهای سخت دوست بودنشان را ثابت  

کرده اند .

                             <<انگار که سالهاست خوب می شناسمت>>                            

میان پکی عمیق به سیگار ، میان دود و بستر و بوسه و آغوش گفت : گندم اولین جمله ای

 که در ذهن داری بگو . گفتم : تا انتهای بودن مرا عاشقانه بمان .آرام جمله ام را زیر لب

تکرارکرد . پرسیدم : و تو ؟ گفت : انگار که سالهاست خوب می شناسمت . خندیدم و باز

من بودم و او بود و حس بوسه و لبهایمان  که در خوابِ چشمها هم باز ، مسیر خویش را

می یافت .  آرام در گوشم گفت : این بار که آمدی شعری خواهمت سرود که با تو آغاز شود

 و با من انجام یابد .

                                                                    "شاعر : باربد"

گفتی

تا انتهای بودن مرا عاشقانه بمان

راستش را بگو

 مگر بودن تو انتها دارد

 که عاشقانه ماندن را

کنار بی قراری ی ناتمام این روزها

از من می خواهی

                نگاه کن به چشمانم

                فقط بگو میان این همه بوسه و آغوش

                 با انتها 

                 ارتباطی هست ؟

 این روزها 

 هر لحظه بی قرارم 

 بی قرارم  که بیایی 

 کنارم بنشینی و 

 بی خیال و بی بهانه و بی سئوال 

 به این شوق وسوسه انگیز و 

 ترانه های عریان و

 اضطراب دوستت دارم 

 خیره شویم 

 ببین چه کردی با من 

 ببین چه کردی با من و حوصله ی ترانه هایم 

 که حتی به یاد نمی آورم کی آمدی 

 که انگار سالهاست خوب می شناسمت 

 دوست دارم واژه ی دوستت دارم را 

 فقط با تو قسمت کنم .     

با تقدیم سلام خدمت همه ی دوستان خوبم که تا کنون بر من منت گذارده و میهمان

 جنون نامه های من بوده اند و آرزوی بهترین ها برایتان .

دوستان خوبم قصد از این پست معرفی ی دوستی عزیز ، همراه و همدلی بی غش و

 نازنینی ست که نیازش به تمجید نیست .  دکتر باربد دوستی عزیز است که بناست در 

جنون نامه های این وبلاگ  مرا یاوری کند . امیدوارم مثل همیشه با نظراتتان ما را در

بهتر شدن هرآنچه تقدیمتان می کنیم یاریگر باشید . با تشکر از همه ی شما بهترینان.

                                           " دوستدار همیشگی شما گندم "